บทที่ 236

“ก็ได้ ฉันจะฟังเธอนะ” สโลนพูดพร้อมรอยยิ้มบางๆ พลางกอดเรมี่ “เธอก็ควรไปพักผ่อนบ้าง ฉันจะกลับห้องแล้วล่ะ”

แววตาของเรมี่อ่อนโยนลงขณะพยักหน้า หลังจากสโลนออกไปแล้ว สายตาของเธอก็พลันจับจ้องไปที่แล็ปท็อป การแจ้งเตือนอีเมลใหม่สว่างวาบขึ้นที่มุมจอ ดวงตาของเธอฉายแววลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะคลิกเปิดมัน อีเมลฉบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ